liwwadden0506.web-log.nl

0506 Ju!
Dit is it weblog van Leeuwarder Stadsdichter Arjan Hut

(foto: Jacco de Boer)

It ôfrêden

27 jannewaris 05, moarns om njoggen oere yn 'e Harmonie mei Line, dy't ûnderwilens in hiel ein dreger te tillen is.

Dizze foto hat Mitica Pamfili naam op 27 jannewaris 2005, de deis dat ik myn baan as stêdsdichter krige. Der is gjin foto yn 0506 kaam, oars hie dizze in opsje west. It wie in nuvere, drokke dei mei in soad optredens en ynterviews foar radio en lokale tv.

Boekefeest, Post Plaza, feb 2005

Under de toer hat 2 jier by boekhannel van der Velde hongen. Der komt aanst in gedicht fan Derwent Christmas foar yn it plak.

Donna Wouda en de Harelama Show op Liet. We waarden dield fjirde en wûnen de tekstpriis mei Mata Hari.

Optreden yn 'e Koepeltsjerke, earste kear It ûnfolsleine spoar foardroegen.

Carte Blanche-jûn yn 'e Black Lodge. Ik socht Peter Ghyssaert, Eeltsje Hettinga, Willem Schoorstra, Ljoubjr, Elske Schotanus, Reinder Rienk van der Leest en 3 Liwwadder rappers fan 'e strjitte út. RRR van der Leest naam ôfskie as skriuwer/dichter. De seal wie fol, it wie in wûndere jûn en ik bin noch goede freonen woarn mei Ghyssaert, dy't ik doe foar it earst trof. Der wie fierder gjinien fan 'e skriuwende parse, dat njonken herinnerings bestiet allinne dizze foto, troch Jacco de Boer. Earste foardracht De Stjerrewachter.

Optrede nei midnacht, dat moast der ris fan komme. Kraaak, desimber 2005.

1 jier stêdsdichter. Mei Luciënne Ooijman en luside radioman.

Presintaasje Doar Boek, feb. 2006

Adriaan Jaeggi en ik mochten de Week van de Poëzie iepenje yn Amsterdam, maart 2006

Boargemaster Dales en Kommissaris Nijpels ûntbleatsje Pace et Justitia by it stêdhûs, maart 2006

Op boattocht fan 'e Lemmer nei Grins mei Grinzer stedsdichter Ronald Ohlsen en ferslachjouwers fan 'e glossy Noorderland, simmer 2006

Optreden yn Assen, by RTV Oost, novimber 2006

Mei Line op it filmfestival, foar in item yn 'e festivalkrante, nov. 2006

Earste eksimplaar Poetisch Leeuwarden oanbean oan boargemaster Dales, Auckemakelder, 1 desimber 2006.

Fan Sito Wijngaarden's weblog ploaitse: de ôfgong, feb 2007

Syd Matters

Guon muzyk rekket dy sa yn 'e kearn datst it eins foar dysels hâlde wolst. Dat is de lêste hiel maklik. Freonen komme net mear bymekoar om nije platen te harkjen, en besykje mar ris in petear te begjinnen mei ien oer eat datsto hiel moai en hiel belangryk fynst: at der neat mei te fertsjinjen falt, kinst likegoed tsjin in beam prate. Kinst hjoed de dei wol maklik muzyk meimekoar diele, yn de sin fan: at de ien in leuk deuntsje hat, dan kin er dat digitaal ienfâldich omstjoere. Dan hat in oar it ek.
Hawwe is wat oars as diele en leuk is wat oars as pikefel, morfine foar de siel, de sekerheid dat alle lijen ta leafde keart yn in wûndere kombinaasje fan klank, wurd en ritme. In noateskrift mei de djipgong fan stjerrestelsels en op de keap ta in ringtone dy't seit fan: lit mar oergean.

I found myself being quite at ease onstage, which is good news for someone very shy like me. Most of all, I understood that you should not be afraid of turning a song upside down and taking the risk of losing it

Jonathan is still young but he has already grasped what’s important: " At 17 I was obsessed with the idea of being original. Today I know that being unique means being true to yourself. The musicians that I like are not akin to any genre or scene. These are personalities with their own special world

In the process of recording his second album, Syd found the key to perpetual innocence: never stop learning and thus reinvent oneself at every stage.

Syd Matters, son website est en Francais. Wêrom net gewoan yn it Ingels, dan kin elkenien it lêze!

Asto no by my thús wiest, ynstee fan earne achter in fierwei skerm, dan soe ik dy Someday Something, Passe Muraille en Lost Bird hearre litte. Ik soe in bakje kofje foar dy ynjitte. Do soest my in hân jaan en syd in bytsje oandacht, miskien in glimk.

Plankenkoorts

Peter Ghyssaert is in dichter dy't yn Antwerpen wennet. Fan't simmer ha ik by him op besite west en earder hie ik him noege om foar te dragen yn De Harmonie. Doe joech er my syn nije bondel Kleine Lichamen. Peter Ghyssaert wie al in dichter dy't ik mei nocht lies, mar Kleine Lichamen wie noch bysûnderder. In gedicht út dy bondel is nominearre foar de Herman de Koninck-priis. Do kinst op Ghyssaert of op ien fan 'e oare njoggen nominearren stimme op www.canvas.be

‘Omdat ik de liefde niet het standbeeld had’

Omdat ik de liefde niet het standbeeld had
gegeven dat haar toekwam, nam zij wraak op mij,
zij metselde mij in. Het gezang van honderden vogels
stroomde door de avond. De hand die mij inmetselde
zag ik niet. Het laatste licht kwam binnen, ik stuurde
het weg, het verraadde de liefde die werkte en
volmaakt werd. Ik stelde mij haar gewaden voor
en sloot mijn ogen. Ik plaatste zelf de laatste steen.

uit: Peter Ghyssaert, Kleine lichamen (Querido, 2005), p. 29.
(ekskuzes foar de opmaak. Op de Canvas-webside is it sa't it heart)

(Interview mei Ghyssaert op Doar.nl, jan 2006)

"Kun je je eigen tijd anders ervaren dan als een waterval?"
Dichter Peter Ghyssaert yn petear mei Doar

Peter Ghyssaert, fan Antwerpen, berne yn 1966, debutearre yn 1991 mei 'Honingtuin'. Ferline jier ferskynde syn sechsde bondel 'Kleine Lichamen'. Yn oktober 2005 die der in optreden yn de Ljouwerter Harmonie, dêr't it grutste part fan it publyk him (noch) net koe.Der waard entûsjast op syn poëzie reagearre. Doar mailde Ghyssaert (sprek út: Gie-saart, net Gij-saart) om te freegjen hoe't er it yn Ljouwert fûn hie, oft er net bang is om beroemd te wurden en fansels komt de muzyk op't aljemint.

Do bist net allinne dichter, do spilest ek fioel.
Ik ben als violist op negenjarige leeftijd beginnen spelen. Ik had een violist op de TV gezien en besloot toen om zelf een strijkinstrument te maken. Dat ging als volgt: de stoelen in onze keuken hadden een holle rug, daar spande ik elastiekjes over die ik vervolgens met een houten steel van een kapotte lepel aanstreek; dit geluid leek mij uitermate interessant, al stond het toch nogal ver van wat ik de violist had zien en horen doen. Ik merkte dat ik aan de elastiekjes verschillende toonhoogtes kon ontlokken door er mijn vingers op te zetten. Toen vond moeder dat het welletjes was geweest en werd ik in de muziekschool ingeschreven. Sindsdien speel ik ongeveer dertig jaar viool, ik ben het meer en meer als
een ambacht gaan beschouwen, als een vak dat je uitoefent, een kunstzinnig vak weliswaar. Misschien komt dat omdat ik ondertussen heb geleerd wat mijn zwakke en sterke kanten zijn.
Ik heb altijd erg van kamermuziek gehouden, muziek die je speelt met twee, drie, vier, vijf mensen en die van oorsprong uit ook voor de 'kamer' was bedoeld, voor het salon en het intieme publiek. Grosso modo kan je het oeuvre van de meeste klassieke componisten in twee stapels verdelen: symfonische muziek en kamermuziek. Dikwijls is die kamermuziek de champagne van hun produktie. Maar alle klassieke muziek is interessant; jazz en pop trouwens ook, al voer ik het niet uit.
Kin by dy it dichtsjen sûnder de muzyk, of de muzyk sûnder it dichtsjen?
Dichten of muziek spelen: je tapt waarschijnlijk uit hetzelfde vaatje.
Als je linkerneusgat verstopt is ga je harder trekken aan de andere kant, of je doet je mond open om naar lucht te happen. Wat er niet uitkomt als tekst wordt dan weer verklankt, en andersom. Ik heb als eens eerder beweerd dat poëzie een unieke plaats heeft binnen de literatuur, omdat ze daarin eigenlijk een 'stille muziek' is. Daarmee bedoel ik een muziek die door de lezer rechtstreeks van het blad genoten kan worden, zonder interventie van een vertolker. Het voorlezen van gedichten, hoewel soms aangenaam en verrijkend, is toch nog eerder bijkomstigheid dan hoofdzaak. Maar voorgedragen of niet, poëzie moet zeker een 'sound' hebben, iets dat blijft hangen als het ding zelf al gepasseerd is. Een slecht gedicht gaat voorbij en laat een kuil vol stilte achter. Van een goed gedicht herinner je je
na lange tijd nog een opeenvolging van twee, drie klanken, de bijzondere plaats van één woord in een frase. Zo moet poëzie werken, ideeën en gedachten, hoe fraai ook verwoord, zijn altijd ondergeschikt aan het fenomeen dat de taal in een gedicht altijd domineert, al schrijf je anekdotes in versvorm.
En TIJDENS het lezen van een goed gedicht blijf je ook elke klank afzonderlijk horen binnen het geheel. Ik zou hier een culinaire vergelijking willen maken maar die kun je zelf wel afleiden uit het voorgaande.
Hoe hast wie de besite oan Ljouwert foar dy? Kaam it oerein mei watst fantefoarren yn 'e holle hiest?
Leeuwarden was voor mij echt een 'buitenland', voor de eerste keer heb ik fysiek ervaren dat Friesland Nederland niet is. Geen wonder, het landschap bestaat er ongeveer voor vijfentachtig procent uit enorme lucht- en wolkpartijen. Het land krijgt daardoor een soort van aangename leegte,
een gevoel dat ik verder alleen nog maar in Schotland heb ervaren. Je wordt er stil van, en een beetje melankoliek, en tegelijk is er een overvloed van licht, waardoor je onder die luchten ook de kleinste details waarneemt. Wat literaire avonden betreft, daar probeer ik me van op voorhand bewust
geen voorstelling van te maken, de werkelijkheid wijkt onverbiddellijk af van wat je verbeelding je heeft ingegeven. Als ik het toch niet kan laten fantaseer ik maar over de grootte van de zaal, het licht dat er valt, of er klapstoelen staan en meer van dat soort van onbenulligheden. Een eigenaardigheid die bij deze voorstellingen steeds terugkeert is dat ik me de plaats van optreden altijd groter voorstel dan ze is. Dat heeft dan weer met een soort angst te maken: dat je als een mier op een gigantisch podium
moet verschijnen onder een enorme kunstzon, en dat je die enorme ruimte met je sprieten en je gescharrel zult moeten vullen.Maar de Friese avond is me, zoals je ondertussen wel weet, goed
meegevallen. Wat me sterkt in de overtuiging dat je poëzie op kleine, intieme podia moet brengen, waar je je stem niet dient te forceren om gehoord te worden en waar de mensen er communicatief genoeg uitzien om je naderhand de weg te vragen. Grote publieken zijn van steen; monolieten waartegen je dient te vechten. Nu ja, it's all in the mind, maar iemand als de Canadese pianist Glenn
Gould beschouwde zijn publiek als een monster waartegen hij moest vechten. Maar ik wijk af, waar ik overigens wel van hou.
Fielt it publyk oars oan wannearst as fiolist optreedst?
Ik merk dat het voorlezen me toch iets vlotter afgaat dan het spelen. Maar hoe dan ook: als uitvoerder of lezer voel je het publiek aan als een spanning, dat kan positief of negatief zijn, een intens luisterend publiek geeft enorm veel energie. Een publiek dat op het punt staat uiteen te vallen in hoestende, lachende, zich krabbende mensen, haalt je helemaal leeg. Je leert er volgens mij nooit helemaal mee omgaan. Ik toch niet.
De jûn yn 'e Harmony wie foar it grutste part yn it Frysk. Ik siet der wol wat oer yn dat it saai foar dy wêze soe…
Het feit dat er op de Friese avond zoveel Fries werd gesproken versterkte mijn gevoel een
buitenlander te zijn, maar het deed me ook weer eens beseffen dat taal een fabelachtig
instrument is, en het toonde zeker aan dat taal als klank, ik moet zeggen als klinkend lichaam, een leven apart leidt. Het verschil in toonaarden en timbres en ritmes tussen de verschillende Friese lezers was ronduit verbijsterend, hoewel ik er dikwijls de ballen van begreep. Maar bij de één krijgt de taal iets grijs, een uniform, bij de ander ben je je bewust van bergen en dalen, van elke klank.
In mennich fan myn freonen binne fan miening dat Flaamske dichters suver per definysje nijsgjirriger binne as Nederlânse. Bisto sels in poezijlêzer? Kinst dy it entûsjasme foar Flaamse dichters (boppe Nederlânse) foarstelle?
Zou het enthousiasme voor Vlaamse dichters ook niets te maken hebben met een zeker exotisme? Aan de andere kant kun je ook zeggen: waar kun je stijl- en cultuurverschillen op een indringender wijze ervaren dan in poëzie? In die zin zijn gedichten ambassadeurs van een cultuur en dienen ze de
buitenstaander in te lichten over de hoofdzaken van die cultuur, maar ook over de bijkomstigheden en eigenaardigheden ervan. Die eigenaardigheden zullen dan wel de exotismen zijn waarvoor veel mensen het eerste vallen, zonder dieper te willen graven naar wat er achter ligt.
Verder is het zo dat er in Vlaanderen bijzonder veel wordt gedicht en dat er ook meer en meer dichters de weg vinden naar de uitgevershuizen. Maar kun je je eigen tijd anders ervaren dan als een waterval? De terugblik op je eigen tijdvak en de onvermijdelijke schifting die daaruit zou volgen is een ultieme wijsheid die je wordt onthouden, en dat is misschien maar goed ook. Die wijsheid zou waarschijnlijk hevig vloeken met het optimisme waarmee we elke morgen toch maar weer onze kleren aantrekken en doorgaan met waar we denken goed in te zijn.
Heel concreet nog eens: er zijn wel veel goede Vlaamse dichters en er heerst ook iets als een dichterlijke cultuur in Vlaanderen, en in tegenstelling tot wat sommige Nederlandse recensenten beweren overleeft die cultuur ook buiten het academische milieu.
Healweis dyn meast resinte bondel 'Kleine Lichamen' feroarje de gedichten fan foarm, do stapst oer op wat op de achterflap 'proazagedichten' neamd wurde. Wêrom dizze wiksel midden yn in bondel? Hiest net de oanstriid om daliks in hiele bondel fol proazagedichten te skriuwen?
Ik heb me altijd afgevraagd waarom een boek alleen proza of poëzie, of voor mijn part, alleen prozagedichten zou moeten bevatten. Je bundelt werk dat in één bepaalde periode is ontstaan, daarvan hoop je dat het een evolutie laat zien en ook een éénheid, al bevat die ook tegendelen.
Het opnemen van verschillende genres in één bundeling heeft ook tot doel de grenzen van die genres te ondermijnen. Wat maakt van een gedicht een gedicht en van een prozatekst proza? Waar ligt de grens? Het antwoord zou volgens mij moeten zijn: er is geen grens, er is veeleer een niemandsland dat behoorlijk breed is. De kleine lichamen zijn naar mijn gevoel precies midden in dat niemandsland terechtgekomen, een bevriezing tussen poëzie en proza.
Maar als je uiteindelijk de rekening maakt is poëtisch proza toch eerder poëzie dan proza.
Och, volgens mij is een hele goede roman ook poëzie, en een theatertekst ook. Alles wat goed is neigt naar één en hetzelfde gedicht. ken je de bijbeltekst (nee, ik ben niet de EO, wees niet bang) 'In den beginne was het woord, en het woord was bij god, en het woord wás god'. Besef je de implicatie van dat citaat? Het verwijst naar een tijd dat er alleen maar taal was, dus niet: taal als het instrument van de mens, maar een soort van taallichaam, vóór ons in de tijd, los van ons en van onze behoefte om
te manipuleren en de dingen aan ons te onderwerpen en naar onze hand te zetten.
Daar hebben dichters heimwee naar, hoewel ze zelf de grootste manipulators van taal zijn. Zo gaat de zon eeuwig op en neer.
Hoe is dyn fisy op de minsk(heid)? Wat is de ôfstân tusken dy en de persoanaazjes yn dyn wurk?
Tamelijk pessimistisch. Uit de geschiedenis leer je dat de toekomst al te vaak ouwe koek is. Als je de keizersbiografieën van Suetonius leest, dan zie je dat de menselijke ondeugden er zo modern en fris in worden voorgesteld alsof je ze gisteren bij je buren had kunnen vaststellen. Op het gebied van
ethiek en moraal is er nul komma nul vooruitgang. Wel fluit de mens zichzelf steevast terug als hij weer eens iets afschuwelijks heeft gedaan. Dan volgt er een periode van bezinning, en dan begint hij gewoon weer opnieuw. Dat komt omdat mensen door de eeuwen heen hun ontkenningsmechanismen hebben gecultiveerd en verfijnd: wij zouden zoiets nooit doen. En als we het hebben gedaan: wij zullen zoiets nooit meer doen.
Wat de personages in mijn gedichten betreft: elk personage zal wel een splinter van de dichter zijn (hoe kan het ook anders? Je bent als dichter in onze cultuur toch al niet veel meer waard dan een versplinterd bierglas), maar als je al die splinters aan elkaar lijmt hou je volgens mij toch
een ander dan jezelf over.
Do bist no nominearre foar de VSB poëzijpriis, tige lokwinske! Bist net benaud om noch ryk en ferneamd te wurden?
Beroemd wordt een dichter nooit, en als hij het al wordt, dan toch niet door het schrijven van gedichten, maar eerder door een bijzaak of toevalligheid. Beroemdheid impliceert ook een vrij hoog gehalte aan vaagheid en onduidelijkheid. Van beroemde mensen weet je vaak het minste, ondanks of
juist dankzij de media.
Het beroemdste word je nog door spoorloos aan de horizon te verdwijnen, zoals Ambrose Bierce. Dan kunnen de mensen de lege plek die overblijft naar hartelust zelf opvullen, en daar zijn ze je zo dankbaar voor dat ze je een standbeeld of een praalgraf geven. Dan kun je tenminste goed zichtbaar
afwezig zijn. En waag het maar niet als dode je eigen straatnaam of graf te laten verdwijnen. Ik zou dat in elk geval eerst eens proberen in een gedicht.
Wat ik by einsluten noch witte wolle soe: hoe soargesto derfoar dat dyn 'dichtader' net tichtslibbet?Hij is helaas niet open te houden! Meer en meer ben ik gaan inzien dat dat ook niet hoeft. Je moet aanvaarden dat wat je schrijft geschreven moet worden (denk aan het'wat niet goed is, is niet geschreven' van Achterberg, waarmee hij zo dikwijls zijn brieven eindigde!), in die zin ben je ook
dichter als je niet schrijft, omdat je de wereld op die manier waarschijnlijk een hoop rotzooi bespaart.
Maar het is natuurlijk moeilijk als stiltes te lang duren. Of juist niet: Rossini hield maar ineens op met componeren en werd kok, daar zit ook wat in. Er zijn slechtere alternatieven denkbaar!

Presintaasje 05 06

De presintaasje fan 0506 wie hiel as dy fan Nachtswimmers, alwer trije jier lyn. Dat diene we by ús thús, yn 'e hûskeamer.

De Bres past wat mear folk yn, it is in smûke teaterseal achter de Harmonie, oan in strjitsje dat nei it kanaal achter de hûzen rint. Marc Kooij en Elmar Kuiper wiene der rom yn't foar om te helpen mei de opbou, Jaap van der Meer wie der ek, krekt as Rinke Schroor en presintatrise Donna Wouda. Om 8 oere gie de seal iepen, mar it duorre oant njoggenen ear't de seal fol rekke. Donna telde sa'n 70 besikers en dat wiene der mear as ik op rekkene hie! Der wiene suver gjin kollega-skriuwers, mar wol in soad minsken dy't ik de ôfrûne jierren troffen ha op, njonken of achter it poadium, lykas de jonges fan Ljoubjr, hja ha krekt in nije cd út: De sinne giet ûnder, en in magyske abbekaat dêr't ik foar de Omrop alris in kollum oer skreaun ha. Spitigernôch koe Melle Hijlkema der net by wêze. We hiene yn 'e rin fan 'e wike in pear kear kontakt, hy wie siik en moast ôfsizze. Gelokkich hie er wol in gouden tip foar my, dy hat my tige holpen by myn optreden de jûns.

Mei Jouke Hylkema, Eeltsje Hettinga en Elmar Kuiper stie der likegoed fjoerwurk op it poadium. Reve en Herten, Heabulten, Reade Libanon, Rigers en Ejakulaasje, ik hie ús mem nei de tiid hiel wat út te lizzen.
Fan de CD by de bondel waarden twa nûmers presintearre. Nei it skoft hie Donna in koart petearke mei Elmar Kuiper oer de film Mei Pionierslearzens tekenje ik Ljouwert op 'e nij, dat dêrnei in tige slagge fertoaning belibbe. Minsken fûnen de bylden fan Boargemaster Dales, de foardracht fan Pace en Justitia troch Ed Nijpels en de bylden fan Rinke dy't Het Onvolslagen Spoor spilet prachtich. Ek Remco Kuiper syn foardracht fan Houliksnacht op bylden fan in dânsjende kloft dronken jongerein op Freeze spatte fan it ûnfoech grutte skerm dat Wyld Hynder fia it Filmhûs besette koe. DVD-spiler en beamer kamen by Keunstwurk wei, tige dank dêrfoar.

Rinke Schroor spile nei de film It Unfolsleine Spoar, nije fans holpen him nei ôfrin syn apperatuer werom nei it buske te bringen. Rinke, geweldich!
Nei Rinke ha ik it earste eksimplaar fan 05 06 oan Luciënne Ooijman oanbean. Fan Luciënne ha ik de ôfrûne twa jier safolle opstutsen, stipe krigen en we ha in wille hân! Aanst sil se in nije stêdsdichter begeliede, mar se is moai noch krekt efkes mines.
De mannen fan Bornmeer hiene de 16 earste, mei de hân makke eksimplaren fan de bondel by har. Ik hie de bondel noch net sjoen. Se wiene ek samar fuort, dat ik wachtsje mei smert op in eigen eksimplaar. Serieus, coole bikers soene it ûnder it learen jek trôpje, sa goed sjocht it derút. Gert Jan Slagter, by dizze: wow.
Jaap van der Meer woe net foar de hearen om oer syn wurk oan de cd te praten, mar om't er by it mingpaniel achter de knoppen krûpt wie (nimmen wist foar de presintaasje mear hoe't it lûd oan moast, mei feriene krêften ha uo Marc, Donna , Jaap en Arjen Dykstra alle triedden en knoppen yn kaart brocht en elke stekker hifke) koe se him foar it publyk dochs efkes oanwize. Jaap, bedankt!
It FYK soarge foar romte, iten, drinken en korveeploech. Sûnder it FYK hiene wy dizze jûn sa hurd net klearspylje kinnen, bedankt! Elmar, bedankt foar de sportmassaazje, Henk bedankt datst ús dy deis fan hut nei hiet ride woest!
Sa, no bin ik as in muonts oan it danken slein, fansels mei it grutte gefaar dat ik mei de kape op nammen ferjit. Donna, Elizabeth, Line danke danke danke, Andy en See Loy bedankt dat jim op Line pasten at wy op it poadium moasten. Elmar, Jouke, Eeltsje bedankt, Melle bedankt.

En in segene jier.
De oare deis ha ik noch by de nijjiersborrel fan it Skiuwersboun oanwest. Snein wie der in reportaazje oer 0506 op 'e radio by Omrop Fryslân, fannejûn fan 6 oant fannacht 3 oere is der op Mercurius de gelegenheid om dichters Elmar Kuiper, Aggie van der Meer en Syds Wiersma te sjen en ek bylden fan de presintaasje fan 05 06.

En no moat ik pisje.

Poetisch Leeuwarden

De earste opnames fan Poetisch Leeuwarden binne makke. Elmar Kuiper, Aggie van der Meer en Syds Wiersma ha foar de kamera west. Snein fan 11 oere ôf wurde de bylden útsjoerd by RTV Mercurius. De programmearring fan Mercurius wurdt oant yn 'e lette jûn werhelle. Do witst der fan!

Tongersdeitejûn bin ik te gast by It Literatuerfabryk, Radio Mercurius, fan ôf 7 oere jûns fan 'e Tille út. Faaks ek mei de nije kandidaten foar it stêdsdichterskip.

Tarrehannen

RTV Mercurius is begûn mei it meitsjen fan tv-opnames foar by de gedichten yn Poetisch Leeuwarden. At ik it goed begryp geane se de hiele rûte bydel. It jier begjint goed. Moarn sil ik nei de Omrop om de earste kollem foar in nije searje yn te sprekken. Ik sil him aanst ek noch even skriuwe.
Freed is de bondelpresintaasje. Fan't wykein ha ik thús de film nochris sjoen en de cd heart. Ik ha der in goed gefoel oer en bin bliid dat it slagge is om twa jier stêdsdichter te wêzen en hjir en dêr wat te produsearjen. Wat te meitsjen, dat is it moaiste.

vrijdag, 28 januari 2005, Cultuur
Leeuwarden heeft stadsdichter
LIDWIEN FELD
Leeuwarden heeft een eigen stadsdichter: Arjan Hut. Enkele maanden nadat het Leeuwarder CDA-raadslid Thea Koster verzuchtte dat het tijd werd voor een inhoudelijk gesprek over kunst en cultuur en zij het idee opperde om een stadsdichter te werven, is het dan zover. In stadsschouwburg De Harmonie werd tijdens het dichtersontbijt gistermorgen door jury-voorzitter John te Loo de naam onthuld van de uitgekozen dichter onder de 36 inzendingen.
Arjan Hut woont en werkt in Leeuwarden. Vorig jaar publiceerde het jonge talent (1976), zoals hij door de jury werd genoemd, zijn eerste bundel Nachtswimmers.
Arjan Hut werd gekozen uit vijf genomineerden. Willem Abma, Anne Feddema, Anke D. Feenstra en Eric Hoekstra waren de overige kandidaten die in aanmerking kwamen voor de functie van stadsdichter. Dat de keuze uiteindelijk op Arjan Hut viel leek vooral ingegeven te zijn door de belofte die de dichter in zich heeft, aldus de jury. De jury, bestaande uit oud-burgemeester Te Loo, Geart de Vries van Omrop Fryslân, Eva Vriend van de Leeuwarder Courant en wethouder Van Mourik motiveerden hun keuze als volgt:
‘Hut weet dromerige beelden op te roepen, zonder daarbij zweverig te worden. Hij laat de lezer met andere ogen naar de stad kijken.’
De gemeente Leeuwarden heeft via een advertentie kandidaten uitgenodigd om te solliciteren op de functie van stadsdichter. Aan deze open sollicitatieronde deed onder andere de heer Slauerhoff mee: Alleen in mijn gedichten kan ik wonen . Op deze grapjas na, hadden alle inzendingen volgens de juryvoorzitter een redelijk niveau. De dichter die gekozen zou worden moest aan een tweetal kerncriteria voldoen: de gedichten moesten kwaliteit hebben en de bewoners van de stad moesten zich herkennen in de woorden van de dichter. Acht potentiële kandidaten voldeden uiteindelijk aan deze competenties. Een paar vielen er af omdat het talent of te pril was of de dichter geen band met de stad had.
Dichter des vaderlands

Het fenomeen van stadsdichter is ontleend aan de in leven geroepen functie van Dichter des vaderlands. Gisteren werd bekend dat de Groninger dichter Driek van Wissem de plaats van Gerrit Komrij de komende jaren gaat vervullen. Het beroep van stadsdichter is overigens niet nieuw, aldus Te Loo. Reeds in de zeventiende eeuw werden dichters ingezet in de concurrentie tussen de steden om de stad te promoten.
Volgende week wordt Arjan Hut uitgenodigd op het stadhuis om verder invulling aan zijn taken te geven. Minstens viermaal per jaar dient de dichter acte de presence te geven en zullen zijn gedichten op grote driehoeksborden in de stad verschijnen. Het bedrag van 7200 euro dat de dichter daarmee verdient, noemde de wethouder een mooi honorarium. Weinig poëtisch voegde hij aan zijn woorden toe, dat ook de secundaire arbeidsvoorwaarden in dit gesprek aan de orde zullen komen.

De Put

De stilte falt, de stad is moêd
un klok fanne Oldehove doêt
oe su'n bedachtsume slag, sudat
ut nagônst over de Nieuwestad.
Liwwadden het de put 'r uut.

(Johan van Bergen)

liwwarder gelúd

Op www.go-gol.nl alfêst in priuwke fan 'e kommende bondel/dvd/cd

It is happening again

Parijzenaar Sam Westra op shortlist stadsdichter Leeuwarden

Sam Westra uit Leeuwarden (en Parijs) staat op de shortlist van het stadsdichterschap voor de stad Leeuwarden. De jury heeft deze week drie dichters genomineerd; een van de drie krijgt de titel stadsdichter van Leeuwarden en wordt opvolger van Arjan Hut. Wie deze titel voor twee jaar in de wacht sleept wordt tijdens een dichtersbijeenkomst op 25 januari bekendgemaakt. Wie de andere genomineerden zijn kon de afdeling cultuur vanmorgen niet vertellen. 'We zijn al in vakantiesfeer, iedereen is weg.'

Alle inzenders hebben inmiddels bericht gehad of zij zijn genomineerd of niet. Westra woont afwisselend in Leeuwarden en Parijs. Hij is een groot hondenliefhebber en gaf vannacht in café de Spoekepôlle als beroep op: dichter-schaapsherder.

Melvin van Eldik ook genomineerd voor stadsdichter Leeuwarden

Melvin van Eldik behoort ook tot de genomineerden voor de functie stadsdichter van Leeuwarden. Van Meldik meldde dit vanmiddag tijdens een ontmoeting met Liwwadders.nl op het Leeuwarder station. De Leeuwarder zanger/performer was erg verheugd over zijn nominatie. Morgen (zondagmiddag) geeft Melvin van Eldik een akoestisch-concert met zijn groep French Connection in theaterstudio De Bres in de Schoolstraat. Het concert begint om 15.00 uur. Wie de derde genomineerde is is niet bekend.

Een bijzondere hobby van Van Eldik is het opnemen van geluiden.

Derwent Christmas derde nominandus functie stadsdichter

Vier weken geleden maakte de Gemeente Leeuwarden bekend dat ze op zoek is naar een nieuwe stadsdichter voor Leeuwarden. Petra las de advertentie in de Leeuwarder Courant en riep enthousiast uit: "Dit is iets voor jou!"
Ze had gelijk. Ik schreef onmiddellijk twee gedichten over de Friese hoofdstad, stuurde mijn inschrijving naar de gemeente. Het wachten begon.
Vrijdagochtend - 22 december - kreeg ik eindelijk bericht: ik ben genomineerd voor de functie van 'Stadsdichter van Leeuwarden'. Op 25 januari (de dag van de poezie) moet ik mijn gedicht voordragen in de Harmonie. Aan het einde van de avond maakt de commissie bekend wie zich komende twee jaar Stadsdichter van Leeuwarden mag noemen. Het wachten begint weer.

Onder de Klokslag

krystfers

met een lach te verstrooien
als het lastige gooien met slingers
zo flyert noëlle bij nacht en tikt op alle ruiten
ze weet wie er geklaagd heeft

ook wanneer het schrikken van de honden
de spoken van het jaar verder van de toren drijft
zo maakt ze haar huis op voor de winter
elke beweging vreet zijn eigen tijd

de ouderen van de buurt herkennen
de klokslag van december
als het geluid van een schot

het is vuurwerk
het is niet waar

vader blaft mij wakker in het hof
we zien van elkaar dezelfde dingen
we meten het huis op voor de winter
en zitten bij maanlicht
nog met de gordijnen open

er loopt een dokter over straat
naar niemand heeft hem nodig